Over zeuren en genieten...

Het is alweer veel te lang geleden dat we hier nog iets neerschreven. Daar zit Celleman voor iets tussen. Op een goeie... ahum... ochtend goot die, terwijl iedereen nog sliep, zijn flesje water over mijn iPhone. Kapot! Verdronken!

We eindigden een vorig bericht ergens in een zeer afgelegen chambre d'hôte bij "de madam" en "de meneer". We namen hier een rustdag. We waren moe. Zowel fysiek als mentaal. Onderbroken nachten door wroetende kinderen of lekkende matjes, het ochtendlijke tent-afbreken-ritueel, (te veel) kilometers op de fiets malen, (te laat) aankomen op de camping, het tent-opzetten-ritueel, hongerige kinderen voorzien van eten, overactieve kinderen entertainen, vermoeide kinderen en onzelf wassen, kinderen en wijzelf (te laat) naar bed. Het woog wat door. We zetten alles op een rijtje, besloten onze route aan te passen, wat minder kilometers per dag te fietsen en wat meer te ontspannen. Vakantie, weet je wel?! 

Het nieuwe plan: we nemen de kortste fietsroute naar Figeac en gaan over het Centraal Massief! Tadaa... Snel, een nieuw routeboekje bestellen!

Op onze rustdag deden we niets. Behalve drie wasmachines draaien, en uitpluizen hoe die nieuwe route er nou precies uitziet... Ahum... Centraal Massief... Dat zijn bergen enzo... Klimmen dus... Zorgen voor later, eerst uitrusten! 

Awel, uitrusten... Onze gastheer moest bij een kennis helpen verhuizen en sympathiek als Fritz is, stelde hij voor om een handje te helpen. De man nam Fritz mee 60km verder, terug richting Luxemburg van waar wij kwamen alstublieft. Fritz was lichtjes benauwd dat de man hem tot Brussel zou rijden... 

Onze gastheer liet ons op de tweede avond "Metz by night" zien. Hij gidste ons doorheen de prachtig verlichte stad. Verrassend mooi, Metz. 

De volgende dag, ergens in de namiddag, wandelde tante Sas binnen bij de madam. Zij bracht ons nog een bezoekje. En zij maakte tevens deel uit van het nieuwe plan. De weg richting Zuid-Frankrijk duurde ons namelijk wat te lang. En Lotharingen is mooi, maar zoooo vreselijk eentonig. Dus gooiden we al onze spullen (jaja, inclusief fietsen, fietskar en kinderen) in de auto en reden we richting Zuid-Frankrijk. Wat ging dat snel! En wat was dat krap in de auto! Iets boven Lyon werden we gedropt, vandaar gingen we opnieuw per fiets verder. 

Ondertussen was in België ons nieuw routeboekje gearriveerd. Moemoe regelde dat we ons nieuwe boekje in Hautrives, op een camping, konden ontvangen. Zij stuurde dat op met de post. Wij arriveerden zondag namiddag reeds in Hautrives. Volgens moemoe zou het boekje ons dinsdag of woensdag bereiken. Maar dat werd ons maandag al bezorgd! Dat betekende dat we die tweede rustdag schrapten en dinsdag al meteen op de fiets zaten richting Figeac en dus ook richting Centraal Massief. Slik...

Toegegeven, we zijn er met wat schrik aan begonnen. Één, de route wordt afgeraden met fietskarren. En laat ons nu net een fietskar mee hebben met twee kinderen er in... Twee, diegene met wie we praten over onze nieuwe te volgen route, verklaren ons voor gek... 

Maar goed, waar een wil is, is een weg en waar een weg is, is al iemand geweest. We zijn dus ongetwijfeld niet de eerste zotten die met pak en zak en twee kinderen het Centraal Massief oversteken... op de fiets... 

In Hautrives verlieten we onze route naar de Middellandse Zee en fietsten we naar het westen. Vanaf hier moeten we nog 380km tot Figeac. Jepla, ik ruik Figeac al!

En dan ineens, ongeveer 15km na Hautrives, bevonden we ons in een compleet ander landschap. Ruwe bergen doken op. "Aangenaam, u moet het Centraal Massief zijn. Wij zijn Fritz en Frieda. Alstublieft, wees aardig voor ons...", luidde mijn snel schietgebedje.

Maar die eerste dag op de Midden Frankrijk route, zoals onze nieuwe route heet, viel heel goed mee. We reden 47km waarvan 840 hoogtemeters en we hebben dat goed verteerd. 

Vandaag een stevig dagje, slechts 37km gefietst, waarvan 18km klimwerk met 940 hoogtemeters! En dat allemaal in de regen. Onze eerste keer regen op de fiets in Frankrijk. Voordien hadden we altijd zo'n schoon, warm weer... Na regen komt zonneschijn... Hopelijk...

We slapen vannacht nog eens in een B&B. Dat wordt een rustige nacht! Geen karaoke op de camping, geen joelende jongeren die onze kinderen wakker schreeuwen, geen halfdove gekkerd die in zijn caravan pal naast onze tent tot 5u 's nachts (!!!) tv kijkt, ... Gewoon rust! Geweldig! 

Slaapwel!

Fritz en Frieda

Fons en Marcel

Bij "madam en meneer de tempeliers"

"Welke bloem is dit, papa?"

Metz by night met onze gids.

Beetje cultuur. Palais idéal, Hautrives.

Kom dat zien! Marcel drinkt (een heel klein beetje) melk uit een papfles!

Snottebellen en chocoladeijs en een wit marcelleke, perfecte combinatie! 

De jongens wassen... Een uitdaging!

Midden Frankrijkroute, dag 2, col 1!

Midden Frankrijkroute, dag 2, col 2!

Druk, veel te druk!

De intentie om regelmatig te bloggen is er ondertussen ook al aan. Het is druk hier op vakantie, veel te druk! Ik slaag er in om af en toe een stukje te typen, maar een afgewerkt stukje posten, daar is tijd voor nodig, en dat hebben we hier bijzonder weinig...

Het uur waarop ik dit blogbericht begon, was enigszins... Ongewoon... 

Het is half 4 's nachts (van donderdag op vrijdag) en een eerste stevig onweer raast over. Meteen een vuurdoop voor onze tipitent. Ik heb al snel de neiging om mezelf aan de enige paal in het midden van de tent te hangen. Mijn kinderen beschermen tegen een invallende tent, weet je wel. Fritz loopt momenteel buiten in de gietende regen, de oorverdovende donder, de bliksem en de gigantische wind om extra haringen te slaan en de scheerlijnen aan te spannen. Hoewel dat serieuze, niet voorziene onweer alweer stilaan voorbij trekt... Gelukkig! 

Fons ligt ondertussen al op Fritz zijn slaapmatje en ook Marcel is uit zijn kleine tentje gekropen op zoek naar wat geruststellend gesus van deze moederkloek. Beide kinders zijn er precies geruster in dan hun eigen moeder en slapen ondanks de donder en de bliksem gewoon door. 

De voorbije dagen verliepen gelukkig rustiger dan het gigantische onweer van donderdagnacht... 

We fietsten zaterdag onder stralende zon richting putje Ardennen. Dat ging vaak traag maar zeker, maar zeker traag! Ik moet niet vertellen waarom. Iedereen weet dat de Ardennen niet bepaald "plat" zijn. Wat ik wel graag vermeld, is dat die Ardennen, oh zo schoon, vaak in de benen bijten! 

Omdat een dagje later, zondag dus, onze moeders inclusief tante Sas ons een bezoek zouden brengen, besloten we om zondag niet te fietsen en gewoon te wachten tot ze arriveerden. Een eerste rustdag na vijf dagen in het zadel. En het was ook echt een rustdag! We deden van onthaastertje. Alles op 't gemak met andere woorden. En gelijk met de regen kwam ook ons bezoek! 

Maandag, regendag! Een kletsnatte tent opvouwen moet zowat het ergste zijn dat we op deze fietsreis moeten doen. Een kletsnatte tent, dat is gelijk aan zoveel kilo's extra. Een kletsnatte tent, dat betekent ook dat alles daar rond nat is, nat gras, modder... Een kletsnatte tent opvouwen, dat is gewoon niet plezant. Basta! 

Gelukkig was ons bezoek er. Wij propten die tent dus gewoon in zakken en gaven ze op die manier mee met de moeders en tante Sas. Gemakkelijk. 

Die dag reden we voornamelijk in de regen. Ook dat hoort er bij zeker... Liever de hele dag kletsnat op mijn fiets dan de hele dag in een kletsnatte tent. 

Ergens voor de middag staken we de grens met Luxemburg over. Dag België, tot binnenkort! Wat ons vooral opviel aan Luxemburg: nette, goed onderhouden wegen, veel groen, alles netjes gestructureerd en georganiseerd, weinig mensen, veel van hetzelfde, ...

Onze moeders vonden een gloednieuwe, ontzettend leuke bungalow op een camping in Wiltz. Goed voor zes personen. Wij trokken hier met plezier in voor een dag of twee, met z'n allen! 

Dinsdag, feestdag! Fons werd drie! En op een feestdag wordt er niet gefietst! Tegen de middag arriveerden ook nog Fons zijn peter Klaas en meter Isolde met de nichtjes. Dat was dus kotje vol in onze bungalow. Gezellig!

Ook woensdag werd er niet gefietst. Ons bezoek bleef immers nog een dagje. Wij genoten van het zwembad, de zon en elkaars gezelschap. Fons had een fijne verjaardag, met uiteraard veel kadootjes. Tegen de avond namen wij afscheid. Met een groot pipi-kaka-gevoel bleven wij achter in onze tent. Vanaf nu moeten we alleen weer verder.

Donderdag werd een stevig dagje fietsen van Wiltz tot Ettelbruck. De temperatuur liep op tot 33 graden met het bovenvermelde onweer tot gevolg! Dat onweer leverde ons ook nog eens een kletsnatte tent op. Zucht! Gruwel! 

Vrijdag vertrokken we, na het laten opdrogen van de tent voor een tochtje van Ettelbruck tot Alzingen. Bijna Luxemburg door dus. Dat werd tijd, want we hadden het stilaan gehad met de eentonigheid van Luxemburg. Schoon land, dat wel, maar zoals ik al zei, veel van hetzelfde. We fietsten die dag ook door Luxemburg stad. Schoon, erg schoon. We vreesden voor een chaotische en erg drukke stad, maar dat bleek niet zo. 

's Avonds zaten we op een rustige camping waar Fons voor het eerst helemaal alleen naar de speeltuin trok. Zalig, die groeiende zelfstandigheid. Wij hadden dus even rust want we moesten maar op één kind letten... Al gingen we toch af en toe stiekem eens kijken naar Fons...

Ook zaterdag zaten we weer in het zadel. Na een goed uur fietsen bereikten we de grens met Frankrijk. Fons begreep niet dat tante Trien, nonkel Rik, Marie, Gijs en Anna er niet waren. We zijn nu toch in Frankrijk?! 

We kampeerden die nacht op een schorriemorrie camping! Alles was er vies en diegenen die er kampeerden waren alleen maar luidruchtig. Anders dus dan de rustige, nette campings in Luxemburg. Maar we overleefden de nacht. En we stonden op met een kletsnatte tent! Alweer! Zucht! Wie kampeert er nu graag?! 

Zondag stond er veel wind. Zodanig veel wind dat we bergaf stevig moesten trappen. Naast een kletsnatte tent opvouwen is tegenwind ook nog zoiets degoutant. Het put een mens uit! Daarbij kwam nog eens dat regen en zon elkaar elke tien minuten afwisselden. Dat betekent zoveel als stoppen met fietsen, fietskar dichtmaken, regenjas aan, verder fietsen, stoppen met fietsen, regenjassen uit, fietskar open maken, verder fietsen, stoppen met fietsen, fietskar dichtmaken, regenjas aan, verder fietsen, stoppen met ... Fritz werd er wat kattig van! 

Omdat er geen campings op dit stuk van de route liggen, logeren wij momenteel in een chambre d'hôte. We nemen vandaag een rustdag. Een dag om die benen te laten rusten. We zijn moe. Moe van het fietsen, moe van het steeds opkramen van al onze spullen, moe van het entertainen van onze kinderen, ... Gewoon moe dus! Vandaag is een dag om kleren te wassen, om te spelen, te slapen en om het vervolg van onze route te bepalen. Het gaat ons allemaal wat te traag. We willen het schoonste stuk van Frankrijk (het zuiden) niet missen en overwegen daarom om een stukje de trein te nemen. Dat geeft ons de ruimte om wat minder kilometers per dag te fietsen, de dingen wat rustiger aan te doen, want nu maken we lange dagen en dat kan niet de bedoeling zijn. Het is vakantie, weet je wel! 

Keep you posted! Tot snel! 

Fritz (de krachtpatser) en Frieda,

Fons en Marcel (de viking)

Marcellekesdag! ;-)

Fietst een mens de hele dag, kan ie 's avonds nog eens een gezonde maaltijd koken ook.

Een rustdag, dat betekent tijd voor spelletjes!

Ideale picknickplaats bij regenweer, een bushokje.

De jarige!

Feestdag!

"Klop de haringen maar in de grond jongens!"

We zijn tenminste al in het land van bestemming. 

Picknick eens onder een autostrade...

Goedemorgen!

Omdat fietsen vermoeiend is...

Onze bestemming is onderweg.

Het werd uiteindelijk dinsdag toen we ons stalen, zwaarbeladen ros in gang trapten. Een dag later dus dan oorspronkelijk gepland. Er gaat wat denkwerk vooraf aan een fietsvakantie, vooral aan een fietsvakantie met twee kleine kinderen. Over alles wat de fietstassen in gaat, wordt 24 keer nagedacht: "Hebben we dat echt nodig?", "Zijn er geen lichtere alternatieven?", "Kunnen we onze plan niet trekken met iets anders dat we al meenemen?", enzovoort. Bon, we zijn uiteindelijk vertrokken met misschien wel iets te weinig kleren, en hier en daar ontbreekt er nog een belangrijk item. Maar geen erg, zondag krijgen we bezoek van de moeders en tante Sas! Zij brengen ongetwijfeld onze spullen mee.

Net voor ons vertrek werden we bij de buren uitgenodigd voor een stevig en vooral heerlijk ontbijt! Bedankt Joske en Fredje! Wij genoten!

Onze eerste dag fietsen was er meteen eentje met avontuur... Zo belandden we ineens op een behoorlijk technisch mountainbike pad midden in een bos... Met fietskar! Bon, Frieda is niet zo'n fan van mountainbiken, en al zeker niet met 30kg bagage aan haar fiets! We parkeerden de fietsen. Fritz ging te voet op zoek naar een uitweg en Frieda gaf de kinders een stukske fruit! Na wat geduw en gesleur met fietsen en fietskar, zijn we uiteindelijk uit het bos geraakt! 

Gezien nonkel Pol en tante Isabelle nog steeds bovenop de steilste heuvel van Lasne wonen, moesten wij deze net zoals twee jaar geleden ook weer naar boven fietsen... Puf, zweet, vloek! Maar eenmaal boven, werden we weer dik verwend! Nonkel Pol zorgde voor een fris pintje op het terras en tante Isabelle voor een heerlijke maaltijd! Wat kan een mens nog meer wensen?! 

Wij hadden alle vier een zalige nacht in een zalig beddeke! Na een stevig ontbijt was het helaas tijd om te vertrekken. Fons had er geen zin in, die bleef liever nog wat spelen met tante Isabelle. 

Op dag 2 gingen we van Lasne naar Eghezee langs een heel fijne route. En ook dag 2 was niet zonder avontuur. Op onze geplande route was er een felle brand in een bandenfabriek. De rook was enorm. De politie had de omliggende straten afgesloten voor het verkeer, dus ook voor vakantiefietsers als wij! Dat werd omrijden. 

Het weer was woensdag wat "wisselvallig", gelijk ze zeggen. Zon, wind, regen, ... We hebben het allemaal gehad. 

Bij aankomst op de camping werden we opgewacht door Jacki. Die kwam ons snel voorzien van een "oplader" waarmee we al fietsend onze gsm kunnen opladen. Technologie kent geen grenzen, mijn gedacht! Bedankt Jacki!

Het was die dag ook de eerste keer dat we kampeerden met de kinders. Marcel kregen we nog relatief op tijd in bed. Fons daarentegen vindt dat hij nu, naar eigen zeggen, "al groot is" en dus gewoon met ons mee naar bed kan. Dat betekent voor ons zoveel als "geen minuut rust meer".

Die eerste nacht in de tent was... Vermoeiend! Marcel krijste ergens midden in de nacht de hele camping bij elkaar en Fons die rolde voortdurend van zijn slaapmatje. Uiteindelijk belandde hij tussen ons in. 

Na een lekker ontbijt met ons eerste stokbrood (er zullen er in Frankrijk nog veel volgen) kropen wij opnieuw de fiets op richting Huy. De hele dag reden we langs een verschrikkelijke steenweg. Daar werd Fritz wat kattig van. En toen ook nog eens de gps plat viel, we geen kaart van Luik bleken te hebben en mijn gsm geen connectie maakte met de gps, was het hek helemaal van de dam. We besloten in Huy te slapen in hotel. En dat heeft deugt gedaan. We sliepen tot 7.30u. Zelfs de kinderen! Ja, ook Marcel! 

Met onze batterijen en die van de gsm en alle powerbanks opgeladen, vertrokken we voor een stevige dag fietsen. Werbomont werd onze eindbestemming voor die dag. Dat we ons ondertussen in hoog-België bevinden is ons overduidelijk! Amai mijn frak! Dat is hier klimmen geblazen! We legden maar liefst 1000 hoogtemeters af! Eindelijk bereikten we de route die we zullen gaan volgen richting Middellandse Zee. Benieuwd of we daar ooit geraken... Maar onze bestemming ligt ergens onderweg...

Vandaag onze vijfde dag op de fiets. We plannen een rustig dagje fietsen. Niet te veel kilometers dus. Frieda krijgt zo stilaan zin in een rustdag! Gewoon eens een dag niet de hele boel weer bij elkaar moeten rapen, een keer dat achterwerk laten rusten (zadelpijn, weet je wel), een keer chill achterover liggen (voor hooguit 2min want dan is er wel een kind dat aan iets prutst), een keer die vieze kleren wassen, ... Maar die rustdag ligt in het verschiet! Morgen krijgen we bezoek! De moeders en tante Sas zullen ons een aantal dagen vergezellen! En we vieren Fonsje zijn derde verjaardag. Hoera!

Hoe het met onze kinderen gaat, vraagt u zich af? Och, die doen het super! Die zitten eigenlijk het liefst van al met z'n twee in de fietskar. Meestal slapen ze zelfs de hele tijd. Ook Fons! Soms mag Marcel met zijn hoofd op de beentje van Fons rusten en dan wrijft Fons nog in Marcel zijn haartjes ook. Broederliefde, zo schoon! 

Wanneer we 's middags ergens picknicken kruipt Marcel vaak terug in de fietskar om te spelen. Hij heeft het dus duidelijk naar zijn zin. 

We waren trouwens nog geen dag vertrokken of Marcel ging helemaal alleen rechtstaan! Ook hij wordt groot... Wij komen ongetwijfeld terug met een kind dat stapt! 

Wij gaan inpakken! En fietsen! Tot snel!

Gegroet!

Fritz en Frieda

Fons en Marcel 

Ontbijtje bij de buren. Bedankt!

Onderweg naar Lasne, midden in het bos...

Een fabrieksbrand gooit roet in het eten...

Dan maar een andere route bepalen! Zucht!

Platte rust! Die banaan is grappig... ;-)

Yes, he can!

In hun bakkie...

Daar gaan we weer... met de fitz...

De zomer lonkt, en zo ook de vakantie! En wat voor een vakantie! Voor het eerst in lange tijd zullen Fritz en Frieda nog een keer genieten van twee lange maanden rust... ahum... 't Is te zeggen, rust... vakantie!

Fritz dient morgen zijn masterproef in! Dat betekent evenveel als "een dikke, vette streep onder die verdomde studies!" Het zit er op, vijf jaar bloed, zweet en tranen! Een mens zou er zowaar emotioneel van worden...
En Frieda, die trekt binnen enkele weken ook "een streepje" onder dat eerste, zware schooljaar!

Als de strepen getrokken zijn, is er weer tijd voor avontuur. Een nieuw fietsavontuur!

Het plan is niet meteen anders dan onze fietsvakantie van twee zomers terug. Alleen proberen we het deze keer met twee kinderen, willen we nu wat meer kilometers rijden, hebben we wat meer tijd en zijn de woorden "sport" en "conditie" geschrapt uit Frieda's leven... Wat een uitdaging!

Zodra de zomervakantie start, grijpen we die spreekwoordelijke koe bij de horens en vertrekken wij voor een rondje Frankrijk. Het doel is om richting Camarque te fietsen. Een tocht van om en bij de 1300 à 1400 km. Eens daar, bekijken we of we nog tot Figeac geraken... Op familiebezoek, weet je wel, bij Marcel zijn meetje en peetje.

Route: de Groene Weg naar de Middellandse zee

Wij tellen de dagen alvast af, maar eerst, morgen die thesis indienen! Santé!

En euhm... Hopelijk krijgen we op deze fietsvakantie niet te veel storm... Er passen maar twee kinderen in de fietskar! ;-)

Tot zeer binnenkort!

F(r)itz & Frieda,
Fons & Marcel

Fritz, Frieda en Fons presenteren u...

Marcel!!!

Dat fietsavontuur van de voorbije zomer dat vergeten wij nooit. Ha nee, Marcel is hét geweldige gevolg/vervolg van dat fietsavontuur...

Bovendien werd Frieda tijdens de bevalling opnieuw herinnerd aan de steile heilingen die ze afgelopen zomer beklom.  Dat blijft duren, die fietsvakantie! ;-)

Marcel werd verwekt onderweg naar de Franzosen, tijdens een gruwelijk onweer, waarbij Frieda met al haar angsten van toen precies wat té dicht bij Fritz kroop in dat kleine tentje... 

Hopelijk heeft dat onweer van die ene nacht geen invloed op het karakter van Marcel... We zijn er wat bezorgd om eigenlijk... 

Nou, de Franzosen die we toen per fiets een bezoekje brachten, zijn nu ook nog eens metje en petje van Marcel! Schoon, die symboliek! Bedankt Katrien en Rik! (Dat rijmt nog ook...) Voor alle duidelijkheid, dit  betekent niet dat we nu elk jaar per fiets naar Frankrijk rijden. Ha nee, ge ziet wat er van komt! ;-)

Marcel stelt het prima! Net zoals Frieda! En Fritz! En Fons! 

Wij gaan dat goed doen, zo met ons viertjes! 

Hop naar een volgend avontuur... Ongetwijfeld... To be continued! ;-)

Fritz & Frieda

En hun twee zonen, Fons & Marcel.

Een olifant met een lange snuit...

Twee nachten en een stevig onweer later verlieten we ons gezellige hotelletje in Martel. We reden woensdag naar de camping waar we een dag later de fransozen zouden ontmoeten. Tegen de middag lagen wij al languit in het gras voor onze tent. 

Donderdag werden we voor het eerst in dik drie weken wakker met regen. Het regende de hele voormiddag! Er zat dus niet anders op dan ons op de drie vierkante meter die onze tent groot is, te vermaken. Blij dat het tegen de middag eindelijk ophield met regenen. Dan kon eindelijk die linkervoet van achter dat rechter oor. En we waren nog meer blij toen we bekende stemmen onze kant hoorden opkomen. De fransozen! Een heel tentenkamp werd opgeslaan! Tafel en stoelen werden opgeplooid! Eindelijk een stoel! Ons picknick deken was fantastisch, maar een tafel en stoelen zijn ook zó geweldig gemakkelijk! We maakten er met z'n allen een gezellige avond van. Veel bijgekletst!

Vorige week vrijdag uiteindelijk de laatste 60km gereden! Vergezeld door Marie, Gijs en Anna. En met een bezemwagen die zorgde voor de bevoorrading! Wat een luxe! Wij zochten de picknickplaats, de bezemwagen deed de rest.

Wat een mooie rit nog die laatste. Twee lange hellingen door een bos en dan 15km bergaf tot Figeac! Prachtige uitzichten! 

En dan was het afkicken! Enerzijds blij dat we ons doel bereikt hadden, anderzijds pipi-kaka omdat het voorbij was. 't Is leuk geweest, al dat fietsen, zo met ons drietjes! 

Een weekje vakantie in Figeac deed ons het einde van de fietsvakantie snel vergeten. We genoten van familie, zon, heel veel eten en drinken, de rust, ... Bedankt Fransozen! 't Was weer plezant! 

En nu... Terug naar huis... Om een nieuw avontuur te plannen! 

Een olifant met een lange snuit, dit verhaaltje is uit! 

Fritz, Frieda en de steeds groter wordende Fons! 

Pool with a view!

Zoals de grote mensen op restaurant.

Onze living, keuken, ... bij regenweer...

Hoog bezoek!

Weinig foto's wegens platte batterij. Vergeten opladen! Jammer!