Who needs money anyway?!

Wij arriveerden vorige week maandag in Zimbabwe. Ow jeetje, dat is al tien dagen geleden! 

Dit verhaal begint met een grensovergang tussen Botswana en uiteraard Zimbabwe. Een visum kostte US$30 per persoon en daarbovenop werd ons ook nog eens een ‘insurance’ voor de auto aangerekend van US$100. Ik zie u fronsen. Een insurance voor de auto, wat toch zoveel betekent als een verzekering?! Inderdaad, wij fronsten ook en wij vertrouwden dat zaakje niet helemaal. Gelukkig volgde een officiële papiermolen dat vertrouwelijke aanvoelde.

Dat begon dus goed, de Zimbabwanen zaten al in onze zakken en we waren het land nog niet eens binnen. Wij wilden dit netjes betalen, graag met onze MasterCard alstublieft, maar dat kon niet. Alleen US dollar volstond. Wilden we in Botswaanse Pula of Zuid-Afrikaanse Rand betalen, dan kon dat ook, maar uiteraard tegen een voor ons zeer nadelige wisselkoers. Omdat we niet over voldoende Pula’s beschikten stuurde men Stijn terug Botswana in (met een reeds uitgestempeld Botswaans visum) om geld af te halen. Hij kon zomaar langs de grensposten heen rijden zonder enige controle. Wij betaalden dus nog wat extra voor alle visa… En dat is eigenlijk het verhaal van de voorbije week.

In heel Zimbabwe vind je geen enkele bankautomaat waar je geld kan afhalen. Mensen staan in rijen aan te schuiven om cash geld van hun eigen bankrekening te halen en dan krijgen ze naar verluid amper US$20 mee naar huis. Onmogelijk om hier aan cash geld te geraken. 

Zimbabwe heeft trouwens geen eigen munteenheid. Door een economische crisis, die duidelijk nog steeds aansleept, voerden zij de US dollar in. Dollars zijn heel gegeerd. Betaal je met dollars, dan krijg je vaak korting. Wij hebben geen dollars. Wij hebben gelukkig wel nog een restje Zuid-Afrikaanse Rand. Daarmee redden we ons al die tijd. Helaas betalen we dan meestal veel te veel. 

Bovendien werkt onze MasterCard niet in Zimbabwe. Absoluut niet zelfs. Bevestigd door onze bank. Heel af en toe doet Maestro het. Dat wordt hier nog spannend.

Daarbij komt nog dat Zimbabwe duur is. Vreemd voor een land waar het gemiddelde jaarinkomen 2100 US dollar bedraagt. Om een paar voorbeelden te geven, een middelgrote pot Nutella kost hier US$10, een pak boerenboter US$12, … De reden? Zimbabwe voert bijna alles in vanuit Zuid-Afrika en rekent hoge invoertaksen aan. We vroegen ons al meerdere keren af hoe mensen hier overleven.

Dinsdag bezochten we de Victoria Watervallen, de grootste watervallen te wereld, het zevende natuurwonder en uiteraard ook Unesco werelderfgoed. Langs 1,7km valt er per seconde één miljoen water naar beneden. Dat is best impressionant. En ook nat! Dat water spat bij momenten zo hoog op en er hangt zo’n waternevel dat het echt lijkt alsof het fel regent. Wij werden heel erg nat!

Daarna gingen we de baan op. Wauw… Wat een geweldige wegen heeft Zimbabwe. Geen gigantische gaten in de weg net als in Botswana. En ook de hutten, de dorpen zijn anders. Heel netjes allemaal.

We werden vooraf gewaarschuwd voor de vele road blocks door de politie. Wij kwamen er voorlopig nog geen tegen. Misschien hebben de verkiezingen van afgelopen week daar wel iets mee te maken. Vorige week koos Zimbabwe een nieuwe president. De drukte op straat in Masvingo deed ons vermoeden dat de verkiezingen opnieuw niet helemaal koosjer zijn verlopen… Maar de doorsnee Zimbabwaan kijkt hoopvol naar de toekomst. Men hoopt snel op meer toeristen zodat Zimbabwe eindelijk uit het economisch verval kan kruipen. Ze hebben alvast alles in huis om toeristen te ontvangen, behalve gevulde bankautomaten dan.

Onderweg naar Hwange stopten we bij een wilde honden opvangcentrum in de hoop daar eindelijk eens wilde honden te zien. Na verschillende Afrika-reizen hadden we deze nog steeds niet kunnen afvinken. Nou goed, ze spotten in het wild is nog altijd veel leuker, maar het project sprak ons ook wel aan. Je raadt het nooit, we mochten de wilde honden niet zien, wegens puppy's en mogelijke stress bij de moeder bij het zien van mensen. Het mag niet zijn.

We kampeerden ondertussen ook in Hwange National Park. Een heel knap park. Heel anders dan wat we gewoon zijn van de Botswaanse parken. We kregen een kudde van meer dan 60 olifanten te zien bij een watergat. Nog eens een groep van 30 olifanten kruiste ons pad. En we zagen eindelijk leeuwen! Nu nog ergens een neushoorn zien te spotten en we vinken de Big Five alweer af. 

Van Hwange ging het naar Matopo Nationaal Park. Een park vol verrassingen. We vonden er muurschilderingen van de San van wel (naar schatting) 10000 jaar oud. Matopo was voor ons het mooiste landschap wat we al te zien kregen. 

Het pad leidde ons naar Great Zimbabwe waar we de ruïnes bezochten. Eindelijk nog eens een beetje cultuur. Zimbabwe, voordien Rhodesia, dankt zijn naam trouwens aan deze site. Wij wandelden de hele namiddag onder een stralend zonnetje tussen de vele ruïnes en we bezochten een traditioneel, polygaam Shona dorp. 

Momenteel bevinden we ons in de bergen, bij de grens met Mozambique. Eastern Highlands is een beetje atypisch voor zuidelijk Afrika. Wij huurden een klein huisje voor drie nachten. Een huisje op  een berg met een gigantisch mooi uitzicht op de bergen, op een meer en op Mozambique. We gaan hier vooral rusten. We realiseerden ons vandaag dat we nog geen enkele dag sinds ons vertrek eens gewoon lekker niks deden. Of we hebben een uitstap, gamedrive of verplaatsing op het programma staan. Maar niet vandaag. Vandaag doen we niks. Behalve bloggen. En misschien nog een wandelingetje naar de top van de berg.

Vanaf vrijdag rijden we opnieuw naar Zuid-Afrika of naar Botswana. We kunnen niet goed kiezen. En op zondag krijgen we bezoek. Daar kijken wij naar uit!

Hasta la próxima!

Mr Livingstone, I presume...

Moeder met kind rotsen

Muurschilderingen in Matopo

Great Zimbabwe

Bergtop bereikt net voor zonsondergang. Joepie! Nu opnieuw naar beneden, in het donker en zonder zaklamp. 

Breakfast with a view!

Een weekje Zuid-Afrika...

Wij vertrokken afgelopen dinsdag richting Zuid-Afrika, Johannesburg om precies te zijn. Gepakt en gezakt. Geladen met vier grote valiezen, twee dagrugzakken en nog wat prullen in de hand… en onder de arm… Nochtans is light pakken onze specialiteit.

Soit, we vertrokken. Op Zaventem was het meteen prijs. Bekend volk, uit Aalst uiteraard. En dat bekend volk had dezelfde eindbestemming als wij. 

Wij vlogen ’s avonds van Brussel naar Frankfurt om dan nog wat later de nacht in te gaan met een vlucht tussen Frankfurt en Johannesburg. Ideaal voor de kinderen. Ze hadden uiteraard geen ideale nachtrust, maar ze sliepen wel. Die lange vlucht was dus een makkie! 

Aangekomen in Johannesburg, dachten we netjes opgewacht te worden door iemand met een bordje waarop dan moest staan “Welcome family De Brucker”… Zalig vond ik dat idee. Maar neen hoor, geen spoor van dat bordje, noch van iemand die op ons stand te wachten. We wachten een uur in de aankomsthal van de koude (het is hier winter) OR Tambo luchthaven. De kinderen bleven het meest geduldig van ons vier. Waren ze te moe om de aankomsthal op stelten te zetten, of voelden ze aan dat wij elke minuut gingen ontploffen, mij een raadsel, maar ze waren flink, mega flink. Ik daarentegen zaagde en blaasde (blies, I know, maar dan past het minder bij ‘zaagde’) er op los. Ik kreeg uiteindelijk na veel omwegen het nummer van ons guest house te pakken. De “manager” deed alsof de chauffeur ons niet was komen oppikken. Alweer een uur later maakte hij Stijn wijs dat er een staking was, maar hij over enkele minuten zou arriveren. Dat bleek dan nog een klein uurtje te zijn. En zo spendeerden wij drie uur lang in de aankomsthal van de niet zo gezellige en vooral koude luchthaven. 

We trotseerden ook nog een uurtje file in het drukke Johannesburg. Op Fons na, deed iedereen een dutje tijdens deze rit. Tot de manager ons vroeg of we dat niet vervelend vonden dat onze kinderen in een aparte kamer sliepen… zonder ons… Euhm… Wij reserveerden een familiekamer… Omdat ons geduld die dag eindeloos leek, vertelde de manager nog dat de familiekamer nog niet helemaal klaar was voor ons, maar dat dat een uur later wel het geval zou zijn. Je gelooft het niet, maar we mochten nog even geduldig wachten.

Nou goed, om 14u hadden we uiteindelijk een kamer en tegen 16u konden we lunchen. Daarna sloten we onszelf op in onze familiekamer, keken we filmpjes en speelden we samen Uno. Meer moest dat niet meer zijn die eerste dag. 

Op dag twee verkenden we Johannesburg. Oorspronkelijk planden we een Hop on Hop off bus te nemen omdat onze kinderen dan niet de hele stad moesten doorwandelen en ook een beetje omdat we dat de meest veilige manier vonden om ons in de stad te verplaatsen. Zoals dat gaat in Afrika, werd dat plan ’s ochtends net voor vertrek afgevoerd en kwam onze gastheer met een vriend op de proppen die ons zou rondrijden in Johannesburg. En zo stapten wij twee uur later (ze hebben hier nog meer tijd als ik) in de auto van ene Tsjechische Mike die ons door Johannesburg loodste en ons hier en daar iets wist te vertellen. Sympathieke mens, die Mike, al hield ik het na een tijdje voor bekeken en richtte me vooral op Fons en Marcel. Stijn mocht alleen wat met Mike praten. 

Wij bezochten Constitution Hill met de vlam ter ere van de democratie. Wij genoten van het uitzicht over Johannesburg vanop de Carlton tower en wij bezochten het Apartheidsmuseum, wat helaas niet zo kindvriendelijk bleek, maar wel interessant.

Of Johannesburg niet vreselijk onveilig is, vraagt u? Euhm… Ik kan dat niet zeggen. Ons overkwam niets. Maar wij namen wel onze voorzorgen: wij droegen geen blinkende, grote camera’s, handtassen of rugzakken bij ons. En, we lieten ons rondrijden door iemand die de stad goed kent en die gekend is bij ons guest house. 

Chauffeur Mike maakte er ons af en toe attent op dat een bepaalde buurt niet heel veilig is. Uiteraard lieten we die buurt dan ook links liggen… tenzij er een koffiebar was die Stijn absoluut wou bezoeken. Maar ook daar overkwam ons niks. 

Of Johannesburg een leuke stad is, wilt u ook weten? Wel, als je voldoende reistijd hebt, breng er dan eens een dagje door. Heb je dat niet, voel je dan vooral niet schuldig dat je meteen na de landing de stad uit vlucht. 

Op dag drie, vrijdag 06 juli, huurden wij een auto en reden wij 4u richting Magoebaskloof. Want wie was er in de Magoebaskloof? Oh ja hoor, dat bekende volk uit Aalst van op het vliegtuig! Het plan: samen voetbal kijken! Is er nu iets leuker dan in Belgisch voetbalshirt en met de Belgische driekleur op het gezicht een Zuid-Afrikaanse bar inpalmen?! Bah nee! Wat een ambiance. Vooral omdat bijna de hele bar, gevuld met voornamelijk Afrikaners, achter onze Rode Duivels gingen staan. En we wonnen nog ook! 

Op dag vier ging de Belgische bende richting Kruger, wij bleven in de Magoebaskloof voor het weekend. We planden een kleine wandeling, maar die wandeling eindigde snel (we stapten 200m of zo… misschien…) na het zien van apen… Wij hadden acht jaar geleden in Azië een iets minder fijne ervaring met apen en die herinnering maakte me nu wat nerveus. En de kinderen ook… Mijn fout, ik beken, ik praatte ze een apenfobie aan, tot grote ergernis van Stijn, die niets engs vindt aan een aap. 

Dan maar naar een krokodillenboerderij. Die dieren zijn minder eng… Vooral omdat ze achter een hoge omheining zitten. Na het verhaal van onze gids weten we dat we op wandeling beter een aap dan een krokodil tegen komen. Onze overlevingskansen zijn groter. Ik hou het in het achterhoofd. 

Op dag vijf hielden we het rustig… We gingen gezellig wandelen in de buurt van een waterval in de Magoebaskloof. Fons en Marcel verbaasden ons en stapten flink mee naar de top van de waterval. Een wandeling waarvan we niet wisten hoe ver ze was en waar ze ging eindigen. Maar het was wel leuk… tot het moment dat ik apen rook. Ze ruiken wat naar ratten, maar dan anders. Same same but different. Met een rugzak gevuld met eten op de rug, maakte me dat alweer wat nerveus… Met dank aan de Engelse en Franse taal verstopte ik mijn angst voor de kinderen, maar wist Stijn perfect waarom ik het niet zo een goed idee vond om op het plan van Fons in te gaan. Hij wou graag picknicken op een rots boven aan de waterval. Dat is hetzelfde als de kat bij de melk zetten, of de aap bij het eten…

Trouwens, Stijn en ik zijn al niet meer helemaal safe als we tegen elkaar in het Engels praten op momenten dat de kinderen iets niet mogen horen. Fons moeide zich al tot twee keer toe in een Engeltalige conversatie. 

Vandaag dag zes. We reden opnieuw naar Johannesburg om onze huurauto af te leveren en dé jeep op te pikken. Morgen zetten we koers richting Botswana! Helemaal spannend. En hopelijk stijgt het kwik dan opnieuw boven de 20 graden en nog liever boven de 25 graden. Mijn enige twee pulls die ik ondertussen al een hele week draag, zijn aan een dringende wasbeurt toe. 

See ya!

Bekend volk.

Een lange vlucht? Een makkie! ;-)

Constitution Hill

Uitzicht over Johannesburg vanop de 50ste verdieping van de Carlton Tower.

Apartheidsmuseum

And then we meet again...

Fons viel op zijn neus. Gelukkig niks erg, behalve een ferme schaafwonde.

Ons appelmoeskind blij, we vonden appelmoes in Zuid-Afrika!

Dé 4x4!